Mijn hart op de barricade: de dag dat mijn LC-A en ik elkaar ontmoetten

Australisch meisje brengt een bezoek aan Hamburg en komt er achter dat het lot haar daar met een reden naar toe bracht. Het verhaal van meisje vindt camera. Of camera vindt meisje. Hoe dan ook, dat weekend ontstond er een ware liefde.

Er was geen specifieke reden of aanleiding voor mijn bezoek. Natuurlijk, ik had vrienden hier wonen en het ligt in Duitsland, een land waarvan de mensen, tradities en landschappen een klein tekentje van respect in mijn hart hadden gekerfd, maar ik wist niet veel van de stad. Eigenlijk was dat een understatement — ik wist helemaal niks.

Pas na mijn aankomst ontdekte ik dat Hamburg de stad was waar mediagiganten en de groten uit het bedrijfsleven verbleven in hun herenhuizen, gekocht met de winst van de scheepvaart en massacommunicatie, en waar de rosse buurt een geduchte concurrent was van die van Amsterdam, in zowel omvang als dichtheid.

Op zaterdagochtend zeiden mijn vrienden dat ze me mee zouden nemen naar het Schanzenfest in de wijk St. Pauli, wat toevallig die dag plaatsvond.

Illegale straatraces, anarchistische demonstraties; Schanzenfest is berucht om het feit dat het uit de hand loopt zodra de zon onder gaat. Op dat moment dringen mensen uit het hele land samen voor de politiebarricades om hun woede te uiten tegen het systeem.

Het moge duidelijk zijn dat ik niet op Schanzenfest was om deel te nemen aan destructieve activiteiten of om systemen omver te werpen, Duits of anderszins. Ik wilde door de wijk dwalen in de veilige aanwezigheid van daglicht om de markten te bekijken, te genieten van wat eten en bier te drinken.

De sfeer op de markt was typisch, zoals voor elke markt – druk, feestelijk, gezellig. Na een wandeling van slechts 50 meter door de hoofdstraat Schanzestrasse, wierp ik een lome blik op een tafel met willekeurige tweedehands spullen.

Tussen een morsig broodrooster en een oude cd van Cher zag ik hem liggen. Ik keek nog een keer: ik kon mijn ogen niet geloven.

Ik pakte hem nonchalant op, en hard proberend niet te kijken als een vijfjarige die net een gigantische doos Lego had gekregen, keek ik naar de standhouder.

“Doet ie ‘t?” vroeg ik, terwijl ik probeerde een nonchalante houding aan te nemen.

De lange Duitse vrouw keek nieuwsgierig naar me, om daarna mijn vriendin onbegrijpend aan te kijken.
Mijn vriendin Inga keek me aan met een verwarde blik voordat ze mijn vraag voor de vrouw vertaalde.

Terwijl zij mijn vraag stelde aan de verkoopster, scande ik de tafel en zag iets waardoor mijn hart een sprongetje maakte – de gebruiksaanwijzing.

“Ze weet het niet – het zou kunnen. Als je wilt, mag je hem voor vijf euro hebben.”

Ik keek niet eens op van het lezen van de handleiding, waar ik met mijn vinger streek over de laatste pagina met de stempel, het model, jaar en serienummer haastig geschreven in blauwe inkt. Een gecertificeerde Lomo LC-A compact camera uit 1996.

Ik wilde hem.

Ik betaalde de geamuseerde vrouw, pakte Inga’s arm en trok haar opgewonden mee.

“Je weet niet eens wat dit is – ik wil er al jaren één!”

Inga keek me aan.

“Ik zie alleen een camera. Een oude. Waar je nog rolletjes in moet doen!”

Ja, precies. Ja, inderdaad. En hij was helemaal van mij.

Meteen na dat bezoek aan Hamburg ging ik met vrienden op vakantie naar Rome en Barcelona, waarbij ik mijn nieuwe kostbare bezit meenam in de hoop dat hij zou werken en mijn leven op zijn kop zou zetten.

Hij deed het. En ik ben er nog steeds ondersteboven van.

written by sass on 2011-08-01 #lifestyle #festival #lc-a #hamburg #markets #lomography #netherlands #nederland #dutch #holland #markt #analogue-lifestyle #nld #markten #schanzenfest
translated by pinkpix

More Interesting Articles