Riksja Gekkenhuis

1

Waarom zou je 2.000 kilometer in een een oude auto riksja door India willen reizen? Deze vraag werd mij verreweg het meest gesteld toen ik mensen vertelde dat ik van plan was om op deze bijzondere manier India te gaan verkennen. De verbazing werd alleen maar groter toen ik ze vertelde dat mijn reispartner mijn 61 jaar oude vader zou zijn.

Dit is misschien een goed moment om bij het echte begin te beginnen. In de zomer van 2009 zat ik midden in mijn afstuderen en in een poging om alles behalve daaraan aandacht te geven, kwam ik op de site van de Bombay Challenge terecht. Deze challenge had het volgende doel; om de 2000 km tussen Mumbai en Chennai af te leggen in een 10 jaar oude riksja. Daarnaast zou je geld inzamelen voor Cordaid Kinderstem die het weer zou gebruiken voor verschillende projecten met Indiaanse straatkinderen. Ik was meteen verkocht en belde een vriendin of ze interesse had om deze geweldige trip met mij af te leggen. Hier had ze wel oren naar, helaas toen de tijd kwam om in te schrijven besloot ze toch voor een meer ‘stress vrije’ vakantie te gaan. Tegen die tijd had ik alleen al wel lopen opscheppen tegenover mijn ouders dat dit mijn nieuwe avontuur zou worden. Nogal een tegenvaller dus. Maar mijn vader pakte meteen de kans om de plek als mijn reispartner op te vullen. We kregen teamnummer 13 toegewezen waar we als snel naar refereerde als lucky nummer 13. Tijd om ons mentaal voor te gaan bereiden…

Met m’n vader naar India

Het was maart 2010 en we waren in Mumbai, India. Ik had al eerder door Azië gereisd en was al beter gewend aan de geuren, geluiden en verkeer van het Aziatische stad leven dan mijn arme pappa. De dag voor de officiële start was het tijd om de andere teams te ontmoeten en onze riksja op te halen. Er zouden 17 teams van 2 personen mee gaan rijden. Een oude riksja bewees precies dat te zijn wat je ervan verwacht. Hierdoor werd de 4 km trip terug naar het hotel en start punt van de challenge een behoorlijke onderneming. Tijdens de spits en midden op een druk kruispunt stopte onze rickshaw ermee. Zwetend en op gevaar voor eigen leven wisten we de riksja door het verkeer heen aan de kant te duwen en te parkeren bij een benzine station. Hier stonden gelukkig wat meer teams te wachten. Helemaal gemaakt kregen we hem niet maar na een duwtje ging hij in ieder geval weer van start. Uiteindelijk hadden we een kleine twee uur over de 4 kilometer naar het hotel gedaan. Wat een start…! Bij het startpunt aangekomen hadden we nog 1 maal de kans om aan te geven wat er nog vervangen moest worden. Ik kan je vertellen dat het een aardig lijstje was.

De volgende dag startte we vol goede moed. Onze mede reizigers hadden helaas wat minder vertrouwen. Zij vertelde de Indiase reporter dat team nummer 13 het zeker niet tot de finish zou halen. 13 is immers een ongeluksgetal, ook in India. We begonnen dit zelf ook te geloven toen 10 kilometer onze riksja niet meer in neutraal wilde blijven lopen of handmatig wilde starten. Gelukkig hadden we gisteren wat geleerd! Dus sprong ik braaf elke stop de riksja uit om hem bij vertrek een duwtje te geven en vervolgens naast de rickshaw te rennen tot ik achterin kon springen. Weer 10 kilometer verder stopte hij er echter helemaal mee, dit keer op een brug, en konden we niets anders doen dan de andere teams door zien rijden. So much for teamspirit….Gelukkig was daar 1 team dat wel onze reddende engel ging spelen en ons een stukje verder wilde trekken. Helaas duurde dit niet langer dan 1 kilometer, toen hun riksja er ook mee op hield. Vier uur en een schakelbak later konden we weer verder op weg naar Pune, onze eindstop van die dag. Ik kan je vertellen dat ’s nacht rijden in de stad geen pretje is in India. Tijd voor een waardevolle tip als je ’s nacht in een stad rijdt die je niet kent met je riksja; huur een lokale riksja rijder in om voor je uit naar je bestemming te rijden.

Pech

De dagen hierna begonnen we ons wel steeds zekerder te voelen en reden we door India zonder grote incidenten. Grappig hoe het je gaat opvallen hoe je rijstijl veranderd. Waar je eerst een half uur doet om een dorpje met een drukke markt te doorkruisen, na een paar dagen slingerde je door het verkeer als een volleerd riksja chauffeur. Overstekende koeien zag je van verre aankomen en we begonnen zo normaal te lijken in het dagelijkse verkeer dat we dikwijls door locale bevolking voor een taxi werden aangezien. Er was maar 1 ding waar we niet aan konden wennen; de vrachtwagens. Je hoort wel eens verhalen van buitenlanders met bijna dood ervaringen. Nou dit waren er zeker meerdere! Kijk, de vrachtwagens in India maakt het niet uit waar ze je inhalen; een bocht, een 1 baans weg, thé sky is thé limit. Mocht er alleen verkeer van de andere kant aankomen, vinden ze het ook niet erg om weer in te voegen, ook als er nog een kleine riksja naast rijdt. In het beste scenario wordt je gewoon van de weg afgeduwd. Dus vrachtwagens waren op zijn minst gezegd niet mijn favoriet!

Vrachtwagen

Maar de prijs voor de meest onfortuinlijke event gaat naar een mede-challenger. Nederlandse magen zijn niet gemaakt voor het pittige Indiaanse eten en hoewel ik best een beetje trots ben op mijn ijzersterke maag, hadden veel challengers behoorlijk wat moeite. Tijdens 12 dagen in een riksja zijn er aardig wat ‘nood’ toilet stops geweest. Tijdens een van deze stops ging 1 challenger er eens goed voor zitten om zijn reisgenoot in een niet zo charmante positie vast te leggen op camera. Noem het karma, maar toen hij zelf een windje liet kwam er iets meer lost dan alleen wat wind….Yuck!

Hoe meer we naar het zuiden reden hoe verbaasder locals waren om die ‘toeristen’ zelf in een riksja te zien rijden. Vooral ik, en het handje vol vrouwen dat zelf reed, waren ware attracties. Het hielp ook erg mee dat ik er erg Europees uitzie. Het was een enorme verrassing hoe de mobieltjes bij elke stop uit de zak werden gehaald. Ik ben nog nooit zo veel gefotografeerd in mijn leven. Het maakte de stop wel interessant. Toen we voor een paar reparatie in een klein dorpjes moesten stoppen stond er binnen no time een groep van 30 man om ons heen die naar een uur toch wel genoeg moed hadden verzameld om 1 voor 1 met je op de foto te gaan.

Zo als altijd gaat de tijd snel als je het naar je zin hebt. Voordat we het wisten zaten we al weer een dagrit van de finish in Chennai verwijderd. De laatste dag bleek een weinig inspirerend rit over de Indiaanse snelwegen te zijn. Dus we besloten de laatste kilometer binnendoor te gaan naar de finish om het wat interessanter te maken. En dat werd het! Ongeveer 20 km van de finish verwijderd hoorde begonnen we rare geluiden uit onze rickshaw te komen. De motor was van de steun af gebroken en lag los op het achteras. Tijd voor onze innerlijke MacGuyver. Met veel duct tape en tie wraps konden wij uiteindelijk de motor weer ophangen. En maar hopen dat hij niet te veel zou schommelen. De laatste 20 km hadden dus genoeg stress, omdat we bij elke hobbel de bui al weer zagen hangen. Gelukkig was onze motor het enige wat echt bleef hangen en kwamen we heelhuids over de finish! 2000 kilometer in een oude riksja in 12 dagen! Die avond ging het feestje tot in de late uurtjes door!

Finish

De volgende dag was het tijd om onze riksja gedag te zeggen. Wel moesten we hem voor de laatste keer door de stad rijden om hem bij ons project achter te laten. We reden met alle 17 teams tegelijk door de stad wat behoorlijk wat verkeerschaos veroorzaakte. Van te voren werd gezegd dat een half volle tank wel genoeg zou zijn, maar helaas waren we toch een van de teams die zonder brandstof kwam te zitten. Gelukkig valt dat altijd wel te regelen. We leverde de riksja bij 1 van de projecten af en werden meteen verwelkomt door een enorme enthousiaste groep jongens die ons hun huis/school lieten zien. Die middag speelde we volleybal met de kinderen en bezochten we een van de slums om naar de mensen hun verhalen te luisteren. Een enorme indrukwekkende ervaring. Die nacht was ons de laatste met de andere teams. Wij zouden nog een paar dagen naar Delhi/Agra gaan om de Taj Mahal te bezichtigen.

Volleybal spelen met locals

Nu ik terug kijk is het lastig om uit te leggen hoe speciaal deze reis was. Ten eerste omdat India een geweldig land is. De mensen waren zo geïnteresseerd, aardig en behulpzaam. Riksja rijders die gratis reparaties voor je deden of families die je eten en water kwamen brengen als je ergens stil stond. Ten tweede, hoewel we ook onze mindere momenten hebben gehad, omdat ik deze reis met mijn vader heb gedaan. Ik ben zo trots op hem. Ik bedoel, ik heb een 61 jaar oude vader, die idiote riksja trip met zijn dochter wil doen! Als laatste, maar niet de minste; hoewel ik met mijn vader op reis was heb ik het ook voor elkaar gekregen om een vriendje te regelen uit een van de andere reizigers en we zijn sindsdien samen. Maak je geen zorgen, mijn vader vindt hem geweldig! ;)

Bekijk hier alle foto’s van deze waanzinnige trip:

www.bombaychallenge.com

written by achocolatemoose on 2011-05-20 #lifestyle #challenge #india #rickshaw #netherlands #dutch #holland #zon #reis #nld #riksja

One Comment

  1. boubert72
    boubert72 ·

    Wouw, wat een avontuur.

More Interesting Articles