ชีวิตของฉันที่เมือง London

ฉันทิ้งหัวใจของฉันไว้ตรงไหนสักแห่งระหว่างผับไปจนถึงทางเดินกลับบ้าน ในลอนดอน

Samuel Johnson เคยกล่าวไว้ว่า

“ทำไมเหรอ, คุณหาไม่ได้หรอก คนฉลาดๆ ที่อยากจะจากลอนดอนไปด้วยความเต็มใจ ถ้าใครเบื่อลอนดอนก็เท่ากับเบื่อชีวิตแล้วหล่ะ เพราะไม่ว่าคุณจะต้องการอะไรในชีวิตนี้ ลอนดอนให้คุณได้ทุกสิ่ง”

ก่อนที่ฉันจะเดินทางมาทำงานที่ลอนดอนเป็นเวลาสองปี ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะอยู่ที่ลอนดอนอย่างมีความสุขได้ยังไง
ในฐานะที่ฉันไม่ใช่คนที่นี่ ฉันอยากมองลอนดอนเหมือนว่าฉันไม่เคยรู้จักมันมาก่อน ฉันอยากซึมซับทั้งในด้านสว่าง สวยงาม และด้านมืดสลัวของลอนดอน

จากร้าน Flat White ร้านกาแฟร้านโปรดของฉันในโซโห มันเป็นร้านกาแฟร้านเดียวที่ฉันสามารถซื้อกาแฟออสซี่ได้ ทั้งๆ ที่บางทีต้องเข้าแถวยาวออกไปนอกร้าน ต้องนั่งอยู่บนขอบทางเดินเพื่อแลกกับคาเฟอีน แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนี่น่า
แม้ในวันที่หนาวและมืดครึ้ม การได้เดินอยู่ในสวนหรือมีช็อคโกแลตร้อนๆ ซักแก้ว นั่งอยู่ในย่านโซโห ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นได้แม้ว่าจะอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวก็ตาม ใบไม้ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปลิวหล่นมาบนไหล่และตกลงที่เท้า

จนถึงตลาด Camden ที่ๆ มีความแตกต่างมากมายมารวมกัน อย่างมีพั้งค์เดินปะปนกับนักท่องเที่ยว หรือในยุคนี้ที่อะไรๆ ก็ทันสมัย แต่บนแผงลอยก็ยังมีเครื่องปั้นโบราณขายอยู่, ผับที่มีเครื่องดื่มซักไพนท์ มันฝรั่งทอดซักจาน และเพื่อนไว้พูดคุยหยอกล้อ ก็ทำให้รู้สึกสดใสขึ้นมาได้ในวันที่ยาวนานของฤดูหนาว รถไฟและรถบัสเปรียบเสมือนเส้นเลือดของลอนดอน ทุกชีวิตในลอนดอนต้องเคยเมากลับบ้านบนรถบัสสาย 189 หรือไม่ก็เดินกลับบ้านเพราะพลาดรถไฟ Jubilee เที่ยวสุดท้ายตอนเที่ยงคืนสี่สิบเจ็ดนาที

สองปีหลังจากนั้น ฉันต้องจากลอนดอนที่รักของฉัน จากสิ่งสกปรก จากแม่น้ำในลอนดอน เพื่อกลับไปบ้านของฉันที่ออสเตรเลีย แต่ฉันทิ้งหัวใจของฉันไว้ที่นี่…ที่ลอนดอน ขอบคุณ….ความทรงจำใน LomoLondon ที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่!

I <3 London

written by milkandmiel on 2010-05-06 #places #pubs #coffee #australia #location #london #lomography #united-kingdom # # #
translated by kokakoo

More Interesting Articles