เรื่องเล่าจากภาพถ่าย

2

เคยบ้างไหมที่มีภาพที่เห็นแล้วทำให้นึกถึงเหตุการณ์นั้น ๆ หรือภาพที่เราชอบมาก ๆ ที่ได้มาอย่างไม่ตั้งใจ เชื่อว่าเราต้องมีกันทุกคนแน่ ๆ เลย

ผ่านมาแล้ว 2 ปีหลังจากที่ผมได้พบรักกับ LC-A+ นึกย้อนไปในวันที่ซื้อ Diana mini (นึกตามใส่สีซีเปียให้ด้วยนะ) ผมมองสงสัยว่าเจ้ากล้องดำ ๆ ราคาแรงๆ ตัวนี้มีอะไรดี เดินวนดู 2 รอบแล้วก็หยิบมันขึ้นมา จำได้แม่นว่าผมถอนหายใจแล้วบอก อืม… มันเกิดมาเพื่อเรานี่เอง น้ำหนัก ขนาด มันเหมาะมือกับเรามาก จนต้องกลับมาเปิด internet หาข้อมูล ดูรูปไปน้ำลายไหลไป โอ่ว…อยากได้สุด ๆ

ช่วง 2 ปีที่ผ่านมาผมก็มีเจ้า LC-A+ RL ตัวเนี่ยแหละที่ติดตัวตลอด มันช่วยแก้เหงาได้เยอะมาก เบื่อ ๆ ก็เดินหาที่ถ่ายไปเรื่อย บางทีก็ได้ภาพสวย ๆ ถูกใจ แต่บางม้วนก็อยากเอาหัวโขกกำแพงฆ่าตัวตาย บางที LC-A+ ป่วยบ้างหน้ากากแตกบ้าง ส่งไปหาหมอแอดมิท 7 วัน ก็คิดถึงเหมือนขาดไรไปอย่าง ผมว่าหลาย ๆ คนก็คงมีความรู้สึกนั้นบ้าง ที่ผูกพันกับกล้องตัวโปรดของคุณซึ่งอาจจะไม่ใช่ LC-A+ ก็ได้

มาพูดถึงภาพถ่ายกันดีกว่า ผมว่าภาพบางภาพมีเรื่องเล่า อย่างที่พี่ ๆ หลาย ๆ คนพูดไว้ ในกิจกรรมงาน Black in white Exhibition ผมชอบมากเลยได้รู้เรื่องราวมากมายจากภาพถ่ายของแต่ละท่าน จุดพลังความสนุกให้เพิ่มมากยิ่งขึ้น จริง ๆ ผมก็มีเรื่องเล่าจากภาพของผมเหมือนกันนะวันนี้จะมาเล่าให้ฟังบ้าง

ภาพนี้เป็นประตูที่ที่ดินร้างเดินผ่านเกือบทุกวันตอนจะไปธนาคาร ผมชอบตรงที่ว่าผมถ่ายมาก่อนหน้านี้ 3 รอบ ภาพเบลอตลอด จนภาพนี้ผมบอกกับตัวเองว่าไม่เอาแล้ววันนี้กดครั้งสุดท้ายพอ (ยังคาใจ) แล้วผมก็ถ่ายแบบไม่สนใจ ปรากฏว่าล้างออกมาสมใจซะงั้น แล้วก่อนหน้านี้จะตั้งใจถ่ายทำไมเนี่ยเรา

เมฆก้อนนี้หลายคนคงได้เห็นมันก่อตัวขึ้นหลังวันกรุงเทพวุ่นวาย ผมก็ยังซ่าออกไปดูหนังแถวเมเจอร์ปิ่นเกล้า แต่ก็ต้องรีบกลับก่อนเวลาเคอร์ฟิว ผมนั่งสาย 40 ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่ามันซิ่งมาก เห็นเมฆมาแต่ไกลแต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเพราะมีตึกบังเต็มไปหมดแถมรถวิ่งเร็วมาก จนพอถึงจะข้ามสะพานพระปกเกล้าแค่นั้นแหละ มันโล่งมาก ๆ ระหว่างที่ตะลึงอยู่ผมก็รีบเปิดกระเป๋าหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย แล้วคิดว่ามันจะรอดไหมเนี่ย วูบเดียวจริง ๆ ไม่มีถ่ายซ่อม สาย 40 มันซิ่งจริง ๆ !!!

ภาพนี้เป็นทริปถ่ายรถไฟ ก็เล่นสปินเนอร์ไปเรื่อยเปิดถ่ายพื้นถ่ายตึกแล้วเผลอหมุนฟิล์มไป 2 แกร๊ก อรึ๋ย…แย่แล้วรีบกดปุ่มเบิ้ลดีที่ยังทัน ยังเหลืออีกมุมนึงเลยถ่ายต้นไม้แถวนั้น เลยได้ภาพต้นไม้ซ้อนกับตึกนิดนึง ผมว่าสวยนะ ถ้าภาพมันพอดีอาจจะไม่สวยก็ได้

ภาพนี้ไม่มีอะไรมาก วันนั้นไปคุมสอบขึ้นสายเทควันโดแทนอาจารย์เทควันโดที่กรุงเทพคริสเตียน สอบนานมาก พอเสร็จกำลังจะเดินกลับเมื่อยคอพอดีครับ เลยเงยหน้าขึ้นไปเพื่อผ่อนคลาย เห็นมุมนี้พอดี แชะ!!!

ภาพนี้เป็นลูกชายของลูกค้ามา กำลังน่ารักเลย ตัวโตเร็วมาก ตอนนั้นกลับจากการไปทำธุระที่ธนาคารพอดี เลยมานั่งเล่นด้วยคลายเหนื่อย ทั้ง ๆที่ถือกล้องอยู่ (แต่ไม่ส่งกล้องให้เล่นหรอกฝันไปเหอะ 5555) รู้สึกว่าเป็นภาพที่ไม่ได้ตั้งใจกดถ่ายเหมือนเล็งจังหวะไรไว้ซักอย่าง แต่พลาดก็เลยได้ภาพสดใสธรรมชาติแบบนี้ ฟลุ๊คดีแฮะ

ภาพสุดท้าย ช่วงนั้นยังไม่มีแฟนครับเหงา วันนั้นก็ทำงานเหนื่อย แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้าน พอลงรถไฟฟ้าสนามกีฬาผมก็ยืนดูบอล แล้วเอากล้องส่อง ๆ จะถ่ายอะไรดีนะ (ออกแนวโรคจิต) แล้วผมก็กดลงไปที่สนาม ตามด้วยเบิ้ลบนฟ้าแบบไม่ได้คิดอะไร ผมเลยรู้สึกว่าภาพมันออกมาจากความรู้สึกเหงา ๆ ในตอนนั้นจริง ๆ (อาจจะมีพลังงานหรือวิญญาณอยู่ก็เป็นได้)

ยังมีอีกหลายภาพที่อยากจะเอามาแชร์ แต่จริง ๆ แล้วผมก็อยากเห็นภาพจากเพื่อน ๆ เหมือนกันนะ บางทีก็อยากรู้ว่าภาพไหนสำคัญกับเพื่อนๆยังไงบ้าง หรือมีที่มาแปลก ๆ บ้างหรือเปล่า ลองเขียนบทความมาเล่ากันดูไหม อย่างน้อยการที่เราเห็นที่มาของภาพแต่ละคน อาจจะจุดไฟให้เราอยากถ่ายภาพแล้วก็รู้จักกันมากขึ้นก็ได้ จะรออ่านอยู่นะ

written by wapclub on 2011-12-07 #lifestyle

The Lomogon 2.5/32 Art Lens lets you widen your world – yet it isn’t any wide-angle lens. Designed to electrify escapades great and small, it’s your ticket to the definitive Lomography aesthetic. Sweet saturation, high contrast, cutting-edge optical quality, unique bokeh, super-speedy aperture mechanism – the Lomogon is the ultimate Lomo eye on the world. Head over to Kickstarter now to discover everything you need to know about our latest invention, and save up to 40% on its final retail price with our amazing Kickstarter specials!

2 Comments

  1. hhjm
    hhjm ·

    เขียนได้น่าอ่าน ชวนติดตามมาก

  2. wapclub
    wapclub ·

    @hhjm ขอบคุณครับ ลองเขียนเรื่องรูปมาเล่าบ้างไหมครับ จะรออ่านนะครับ :D

More Interesting Articles