Foamlabbers als Lomo Amigos - #6 Hugo

7 jonge fotografiefanaten samen in een creatief team – Foam Lab. Eerst hadden we Rosa, daarna volgde Erik, Eelke, Liset en Jerry. Nu is het de beurt aan Hugo! Curious? Read on!

Hugo van de Poel

Naam – Hugo van de Poel
Stad - Amsterdam
Land - Nederland

Hallo. Ik ben Hugo van de Poel. Ik ben Lomo Amigo als Foam Labber. Ik woon in een zeecontainer in Amsterdam Noord. Tot eind 2011 organiseer ik met Foam Lab evenementen in en om Foam. In mijn vrije uurtjes knutsel ik van alles aan elkaar. Ik maak muziek met The Skywalkers, Stippenlift, Postmodem, The Hugenizer en Poor Hugo. Daarnaast maak ik veel geanimeerde GIFjes en dergelijke grafische dingetjes.

In 2005 begon ik met studeren aan de Reinwardt Academie. Toen heette dat nog _museologi_e en nu heet het cultureel erfgoed. In 2009 startte ik mijn master daar en die heb ik er nu bijna op zitten. Als museumfanaat struin ik de musea van Amsterdam regelmatig af. Toen ik de kans kreeg om bij Foam dingen te organiseren greep ik deze dan ook meteen aan. En daar heb ik tot op de dag van vandaag geen seconde spijt van gehad.

Bij Foam Lab heb ik eigenlijk voor het eerst foto’s gemaakt met Lomography camera’s. Het is leuk dat je op zo’n manier kennis maakt met deze manier van fotograferen, omdat je veel uit kunt proberen. Met Foam Lab wisselen we wekelijks van camera’s en rolletjes om zo alles wat Lomography te bieden heeft te leren kennen.

Het leuke aan Lomography is dat je niet per se op zoek hoeft te gaan naar een foto. Op ieder moment kun je ergens een leuk kiekje in zien. Dit komt mij in mijn situatie goed uit. Puur omdat mijn leven niet bestaat uit normale dagen. Iedere dag doe ik veel verschillende dingen en daarom heeft elke dag zo zijn eigen karakter. Door geregeld foto’s te schieten komt er in retrospect wat samenhang in mijn leven op dit moment. Meestal begint de dag met een broodje pindakaas en hagelslag en neemt het van daar uit altijd andere wendingen. De ene dag repeteer ik met mijn band The Skywalkers, en de dag daarna ben ik bij Foam aan een evenement aan het werken. De afwisseling maakt het allemaal nog leuker.

Voor mij zijn imperfecties in foto’s wat ze interessant maken. De meeste Lomography camera’s zijn niet bedoeld om technisch mee te fotograferen, maar om vooral een gevoel mee te vangen. Dit is ook wat me er in aanspreekt. Eigenlijk vind ik vaak de foto’s die mislukt zijn het interessants. Ze lijken los te komen van deze tijd en de plekken waar ik kom. Het doet me denken aan experimentele fotografie uit de jaren ’60 waar ik een grote voorliefde voor heb. Bijvoorbeeld pin-hole foto’s – die met de Diana gemaakt zijn – hebben een heel apart karakter. De vervorming op het beeld is totaal niet praktisch maar geeft wel hele spannende beelden.

Het dagelijks bezig zijn met het maken van foto’s dwingt je te letten op je omgeving. Al helemaal omdat het analoge foto’s zijn wil je dat ze er goed op staan omdat je ze niet meer kan verwijderen. De Lomography camera’s die ik heb gebruikt, hebben allemaal hun eigen karakter en zijn daarom leuk om te ontdekken. Het hebben van analoge foto’s is heel tof, maar het is ook heel leuk om ze dan weer digitaal te verspreiden. Ik heb al mijn foto’s online gezet en daar reageren mensen erg leuk op. Mijn vrienden vinden het leuk om zichzelf eens anders op de foto te zien staan. In plaats van al die lelijk ingeflitste partyfoto’s zijn er af en toe wat gruizige, vage en vale analoge foto’s. Op een gegeven moment kreeg ik zelfs de vraag wat iemand moest doen om ook in mijn Lomo album te verschijnen.

Een mislukte spinner foto van een tof moment ‘on stage’

Voordat ik begon met Lomography foto’s te maken, had ik eigenlijk steeds meer het idee dat het tijd werd voor een analoge camera. Met mijn band kwam ik het afgelopen jaar op heel veel toffe plekken waar ik steeds leuke foto’s wilde schieten. Ik werd er enigszins moedeloos van dat ik in een prachtige stad als Krakow op aan het treden was en dat ik een foto moest maken met mijn iPhone. Hoe tof is het om op dat moment even een Spinner er bij te pakken? Dus toen ik de beschikking had over de Spinner was dat het eerste wat ik wilde gaan doen. Op het festival waar ik speelde met The Skywalkers daarna speelde, pakte ik halverwege het optreden mijn camera en maakte ik een supertoffe 360 graden foto. Althans, dat dacht ik. Helaas merkte ik – toen ik mijn rolletje had laten ontwikkelen – dat het een grote donkere waas was die ik had vastgelegd. Ik vermoed dat ik te veel in het moment was opgegaan om me met de belichting of compositie bezig te houden. Ook al kan niemand het aan de foto zien, heb ik een goede herinnering vastgelegd. Ik kan er wel om lachen.

Ook al was deze foto qua herinnering het leukst voor me is er een andere foto die ik het best vindt gelukt. Nouja, eigenlijk het best mislukt. Het is een foto waarop ik tegen de zon in bomen fotografeerde. De foto is enorm bewogen, omdat ik op dat moment op die fiets zat en mijn best deed om niet onder een bus terecht te komen. Toch lijkt de foto aan het hele moment te zijn ontnomen. De straat is niet te zien; mijn geklungel op mijn fiets gelukkig ook niet. Wat er overblijft is een foto waarop de bewogen bomen en het overdadige zonlicht in elkaar lijken te verdwijnen. Het heeft iets melancholisch, en iets nostalgisch. Twee begrippen waar ik me uiterst prettig bij voel. Het doet me denken aan mijn favoriete muziek en de platenhoezen die hierbij horen. De foto is genomen met een Diana F+ en is vanwege het middenformaat vierkant geworden. Hij zou zo op een vroeg psychedelische popplaat uit 1967 kunnen staan.

Mijn favoriete Diana F+ foto

1967 is wat mij betreft het beste jaar uit de muziekgeschiedenis en de stijl van de jaren hier omheen zijn vaak wat mij aantrekt in Lomography foto’s. Vooral de Diana F+ met alle verschillende rare lenzen, produceert veel plaatjes die zo 50 jaar oud hadden kunnen zijn. Als ik aan muziek denk die bij de foto’s past zou ik dan ook muziek uit deze tijd erbij plaatsen. Bijvoorbeeld That’s Why I’m Crying van The Ivy League, of Forty Second River van The Folklords. Dit zijn twee nummers die heel erg melancholisch zijn. In mijn foto’s heb ik ook voorbeelden die een wat vrolijkere noot slaan. De volgende foto doet me heel erg denken aan het nummer Dandy van The Kinks.

Dandy van The Kinks

Ik denk dat ik de komende tijd nog verder ga experimenteren met Lomography, en voornamelijk met de Diana F+. Ik heb online veel foto’s gezien die me enorm aanspreken en inspireren en met nog wat oefening hoop ik ze na te kunnen maken. Als ik dan weer eens een weekje naar het buitenland kan voor een optreden hoop ik terug te komen met een paar rolletjes vol zichtbare herinneringen. Een beetje wazig en ondoordacht, zo zou ik later graag op mijn jeugd terugkijken.

Check hier de foto collectie van Hugo:

written by mrmaart on 2011-12-14 #people #foam #amigo #supersampler #amsterdam #netherlands #fisheye #lc-a #nederland #dutch #holland #lomoamigo #photography-museum-amsterdam #foamlab #nld

Kickstarter

Bringing an iconic aesthetic to square format instant photography, the Diana Instant Square fills frames with strong, saturated colors and rich, moody vignetting. Built to let your inspiration run wild, our latest innovation features a Multiple Exposure Mode, a Bulb Mode for long exposures, a hot shoe adapter and so much more! It’s even compatible with all of the lenses created for the Diana F+ so that you can shake up your perspective anytime, anywhere. No two shots will ever be the same. Back us on Kickstarter now!

More Interesting Articles