Have an account? Login | New to Lomography? Register | Lab | Current Site:

Solo fotowandelingen: Anski Vrh

Ik heb er geen probleem mee om het toe te geven; ik ben introvert. Het is helemaal niet zo dat ik niet van gezelschap houd, of dat ik een hekel heb aan sociaal doen, maar gewoon, ik geniet van de tijd die ik op mijn eentje doorbreng.

Ik heb nooit een probleem gehad met alleen zijn, en ik heb dan ook een hele reeks manieren om een dagje alleen te spenderen. Soms vragen mensen me wel eens of ik me niet verveel zo, maar mijn antwoord is altijd hetzelfde: “Nee, enkel vervelende mensen raken verveeld”.

Wel, eigenlijk was dat een leugen, ik antwoord helemaal niets — introvert als ik ben hou ik zulke dingen voor mezelf. Zulke dingen houden me bezig, en na een tijdje zit mijn hoofd zo vol dat het aanvoelt alsof ik ga ontploffen. Momenten als dat moet ik even weg van alles, en mijn toevluchtsoord is meestal de berg die ik uit mijn raam kan zien.

Foto van lomofrue

Een hele tijd was ik niet zo gek op klauteren en hellingen beklimmen. “Niet zo gek” dekt de lading niet, ik had er een bloedhekel aan. Ik deed aan athletiek en rende al genoeg de hele dag om er nog eens een hoogteverschil aan toe te voegen. Eens ik daarmee stopte was het al snel duidelijk dat ik een andere manier nodig had om mijn hoofd leeg te krijgen. Dus begon ik te klimmen.

Het is lang niet zo dat klimmen het beste ter wereld is voor mij, het zou nooit andere activiteiten kunnen vervangen, maar wat meditatie betreft werkt niets beter. Ik doorloop zoveel ideeën en gedachten als ik die helling op ga, dingen die me wakker hielden, al mijn problemen. Ik analyseer wat mensen tegen me zeiden en hoe ik me daarover voel. Enkel de bossen, muziek in mijn oren en ik, mezelf en wat me bezig houdt.

Deze helling, praktisch in mijn achtertuin, heet Anski Vrh, letterlijk vertaald ‘de top van Ann’. Je kan me er bijna elke dag vinden. Niets spectaculair, maar het is net steil en hoog genoeg om te dienen als mijn dagelijks ‘reset’ moment. Er is een prachtig pad dat naar boven leidt, langs de mooiste bomen, niets dan frisse lucht. En eens je de top bereikt staat er een bankje vanwaar je een schitterend uitzicht hebt. Niets écht spectaculair, maar het is van mij. Mijn uitzicht, en ik zou het voor niets ruilen.

Soms zit ik daar simpelweg op mijn bankje en staar ik in de verte. Soms ontmoet ik er andere mensen en slaan we een praatje op de top. Het is heerlijk om te zien, iedereen is altijd zo gelukkig daar boven. Ik neem aan dat het komt omdat je echt het gevoel hebt alsof je iets bereikt hebt. Mens sana in corpore sano. Volgens die filosofie leef ik en ik zou het iedereen aanraden. En soms gaat er nu eenmaal niets boven een eenzame bergwandeling.

written by lomofrue and translated by math0165

No comments yet, be the first

Where is this?

Nearby popular photos – see more

Nearby LomoLocations

Read this article in another language

The original version of this article is written in: English.