Have an account? Login | New to Lomography? Register | Lab | Current Site:

ฮ่องกง: เราห่างกันเพียงแค่ 0.01 ซ.ม.

ลิฟต์ขนาดเล็กพาเราขึ้นไปยังชั้น 15 บนอพาร์ตเมนท์ที่หน้าตาเหมือนๆ กันไปหมดบนเนื้อที่เล็กๆ ของฝั่งเกาลูน เกาะฮ่องกง ป้าของเอ็มออกมาต้อนรับ และชีวิตชาวฮ่องกงของพวกเราก็ได้เริ่มต้นขึ้นในเย็นวันนั้น

“เราอยู่ห่างกันแค่ไม่เกิน 0.01 ซ.ม. ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย แต่หลังจากนั้น 6 ชั่วโมง เธอก็ไปชอบผู้ชายคนอื่นเสียแล้ว” – 223 Chungking Express (1994)

Photo by 134340

เรา หน้าต่างห้องน้ำ ประตู อยู่ใกล้ชิดเกินกว่าระยะโฟกัสของกล้อง LC-A+ จะเก็บภาพไว้ได้ มันเป็นระยะแค่ 0.01 ซ.ม. ที่เราต่างเคอะเขิน ทำตัวไม่ถูก เพราะเราเพิ่งรู้จักกัน แต่เราก็มั่นใจว่าเราจะหลงรักกันและกันเกินกว่า 6 ชั่วโมง เสียงช้อนกระทบจาน พร้อมบทสนทนาภาษาจีนลอยล่องเข้ามาให้ได้ยิน บางทีเราอาจแบ่งปันความรักให้แก่ห้องข้างๆ ที่กำลังนั่งกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยเพียงแค่ชะโงกหน้าออกไปทักทาย แต่พวกเขาอาจไม่พอใจ เพราะมันดูใกล้ชิดและลุกล้ำความเป็นส่วนตัวเกินไป

ฮ่องกง เมืองที่ประชาชนอยู่กันอย่างหนาแน่น มีเพียงแค่ฝาผนังห้องบางๆ กั้นอยู่ เรากลับไม่เคยพบหน้าเจ้าของเสียงนั้น เป็นไปได้ไหมหากเราเคยเดินสวนกันไปมาในตลาด เลือกปลาตัวเดียวกัน หรือนั่งหันหลังชนกันในร้านน้ำชา สิ่งที่เป็นไปได้คือ เราไม่รู้ถึงตัวตนของกันและกัน ฟังดูโรแมนติคแต่แฝงไปด้วยความเหงาอย่างร้ายกาจเหมือนหนังที่เราเคยดู.. นี่หรือเมืองของหว่อง กา ไว

Photo by 134340

หว่อง กา ไว ผู้กำกับชาวฮ่องกง อพยพมาอยู่ฮ่องกงพร้อมพ่อแม่เพื่อหลบหนีการปฏิวัติในเซี่ยงไฮ้ การเดินทางจากบ้านเกิดของเด็กชายตัวเล็กๆ ฟังดูน่าหวาดหวั่น เขาเป็นเด็กแปลกถิ่นในอพาร์ตเมนท์แคบๆ มีเพียงเสียงเพลงจากวิทยุและบรรยากาศชวนถวิลหาอดีตเป็นเครื่องคลายเหงา ความเคยชินเหล่านี้เป็นองค์ประกอบที่คุ้นตาในหนังของเขา และทำให้ใครหลายคนหลงรักมัน

Chungking Express คือหนังฮ่องกงเรื่องแรกๆ ที่เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งได้ดู มันเป็นช่วงเวลาไม่นานหลังจากที่เธอได้มาอยู่กรุงเทพฯ กับพี่สาว ในแต่ละวันดูยากเย็นสำหรับเด็กแปลกถิ่นอีกคน จนวันหนึ่ง เด็กคนนั้นพบว่าตัวเองนั่งร้องไห้ตัวโยนในห้องน้ำเพราะคิดถึงบ้าน สิ่งเดียวที่คลายเหงาอาจเป็นม้วนวิดีโอหนังฮ่องกงที่มีบทบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ แต่เธอดูไม่รู้เรื่อง เวลาผ่านไปเธอกลับมาเปิดดูอีกรอบ เธอร้องไห้ให้กับตัวละคร ยิ้มไปกับบางประโยคที่พวกเขาพูด หนังของหว่อง กา ไว เรื่องนี้ทำให้เธอคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบที่เธอเลือกดูหนังเรื่องนี้ในห้วงเวลาที่ความเหงาย่างกรายเข้ามาหา เพราะความเปล่าเปลี่ยวของตัวละครปลอบประโลมเธอได้ เธอรักหนังเรื่องนี้และเธอรักฮ่องกง

ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่ แม้ผู้คนจะเดินสวนกันไปมา เดินเฉียดกันในระยะ 0.01 ซ.ม. หรือแม้แต่เดินชนกัน แต่กลับไม่มีใครหันมามองหรือแม้แต่จะสนใจ คงเพราะวิถีชีวิตที่เราต่างคุ้นชินกับการให้ความสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จุดมุ่งหมายและเวลาที่เป็นตัวเร่งให้ต้องเคลื่อนไหวไปตามจังหวะนั้น คลับคล้ายวิถีชีวิตอีกเมืองที่เรารู้ดีว่าเป็นอย่างไร ฮ่องกงทำให้เราคิดถึงบ้านจริงๆ

Photo by 134340

written by 134340

5 comments

  1. inine

    inine

    สั่นสะเทือนไปถึงก้นลึกของหัวใจเลยอ่ะ

    over 1 year ago · report as spam
  2. ohoska

    ohoska

    ความแคบทำให้คนใกล้กัน ;)

    over 1 year ago · report as spam
  3. sobetion

    sobetion

    ลึกซึ้งยิ่งนัก!!

    over 1 year ago · report as spam
  4. dakadev_pui

    dakadev_pui

    @134340 "เรา หน้าต่างห้องน้ำ ประตู อยู่ใกล้ชิดเกินกว่าระยะโฟกัสของกล้อง LC-A+ จะเก็บภาพไว้ได้ มันเป็นระยะแค่ 0.01 ซ.ม. ที่เราต่างเคอะเขิน ทำตัวไม่ถูก" ชอบจังเลย....

    ในความเป็นจริงทุกวันนี้ ที่ไหนๆก็เกือบจะเป็นแบบนี้ไปหมดเลยนะ
    เจอหน้าทุกวัน แต่ไม่รู้จักกัน (ประสบการณ์ตรงเลย เรากับคนชงกาแฟ )

    over 1 year ago · report as spam
  5. 134340

    134340

    @inine ขนาดนั้นเลยหรอพี่นาย (มันดีหรือไม่ดีอะ55)
    @ohoska ใกล้เกิ๊น ^^
    @sobetion อั๊ยย่ะ :D
    @dakadev_pui ขอบคุณนะปุ๋ย นั่นสินะ แต่ถ้าใกล้จนทะเลาะกันคงไม่ดี ฮา

    over 1 year ago · report as spam

Where is this?

Nearby popular photos – see more

Nearby LomoLocations