Have an account? Login | New to Lomography? Register | Lab | Current Site:

Bonnes vacances: zes mysterieuze gevonden Franse rolfilms

Gevonden fotorolletjes zijn altijd spannend, maar nog leuker als ze een halve eeuw oud zijn en er wonderlijk nostalgische Zuid-Franse vakantiekiekjes van kindertjes met strooien hoedjes op blijken te staan.

Zo werd een halve eeuw geleden vakantie gevierd in Zuid-Frankrijk

“Hoi, ik ben een beginnend cameraverzamelaar en heb in oude camera’s wat volgeschoten filmrollen gevonden. Zelf doe ik er niks mee, ze liggen hier maar te verstoffen, en daarom geef ik ze weg. Interesse?”

Analoge fotografie is relatief nieuw voor mij, maar ik heb het virus te pakken. De afgelopen maanden verzamelde ik zo’n vijfentwintig camera’s bij elkaar, van knappe klassiekers als de Cosina CX-2 en Rollei A26 tot plastic prullen als de Haking Pix Panorama en Fex-Indo Viva 126. Elke keer weer hoop ik vurig dat ik in zo’n afgedankte camera een verweesd filmpje vind. Slechts eenmaal had ik bingo: een rolletje Kodak Gold, maar daar was nog geen foto op geschoten.

Mijn interesse was dus meteen gewekt toen ik op Flickr stuitte op het bovenstaande oproepje van ene Alexandre uit Marseille. Het bericht was een maand oud en er hadden al mensen gereageerd, dus ik ging ervan uit dat de gevonden films inmiddels vergeven waren. De reacties waren echter nogal laconiek en lui, in de trant van: “Als jij de portokosten betaalt, wil ik het wel doen hoor, laat maar weten.” Ik nam de gok, stuurde een vriendelijk berichtje en een paar dagen later bracht de postbode een okergele bubbeltjesenvelop uit Frankrijk.

Pretpakketje uit Frankrijk: zes gevonden filmrollen

Zes rolfilms zaten erin: twee keer 120, driemaal 620 en één 127-rolletje. Mijn Franse filmrollenvriend kon me geen verdere informatie geven; hij wist niet meer uit welke camera’s de rollen kwamen en had ook geen idee wat erop stond. Ik bestudeerde de informatie op het schutpapier, googlede erop los en ontdekte dat het ging om vijf zwart-witfilms en één rol kleurnegatief. Die laatste is het lastigst: Agfa CNS wordt al decennialang niet meer gemaakt en kan ook niet meer worden ontwikkeld.

De zwart-witrollen waren makkelijker: drie stuks Kodak Verichrome Pan, op het 127-rolletje stond ‘Ferrania Pancro’, en dan was er nog een 620-rol met rood schutpapier, met daarop een logo van het mij onbekende merk Vafca en de tekst Impresionado (Spaans voor ‘belicht’). Het plaklabeltje was verdwenen, dus met die informatie moest ik het doen. Ik gokte dat het een gelijksoortige zwartwitfilm was.

Zelf zwart-witfilm ontwikkelen is makkelijk en kan zelfs met oploskoffie, soda en vitamine C, maar deze onvervangbare rolfilms van een halve eeuw geleden leken me niet het geschikte materiaal om dat voor het eerst te proberen. Daarom stapte ik op de fiets naar het laatste overgebleven fotolab van Amsterdam dat gespecialiseerd is in zwart-witfilm: Silver Hands.

Wim “Silver Hands” Dingemans in zijn atelier – foto: Peter Bouwmeester

De deur aan de Herengracht werd opengedaan door eigenaar Wim Dingemans en ik stapte een levend museum binnen: een labyrintisch souterrain vol vergroters, ontwikkelbaden, spoelbakken, dozen fotopapier, drogende filmrollen en aan de muren prachtige zwart-witfoto’s. Geen scanner of computer te zien – wil je afdrukken hebben, dan komen die uit de doka en ook retoucheren gaat hier nog met de hand. Dingemans is een honderd procent analoge ambachtsman.

Hij bekeek de rollen, bevestigde mijn vermoedens en vertelde dat ze, gezien de ouderdom, flink gepusht moesten worden. “Ik kan natuurlijk niet garanderen dat er nog iets op staat, maar ik doe mijn best. Kom overmorgen maar terug.” Dezelfde avond kreeg ik een e-mail: “Het is nitraatfilm, hoogst brandbaar, dus ze zijn waarschijnlijk uit de jaren ’50. Op drie rollen staat bijna niks, op twee andere hier en daar een foto. Kom maar halen.”

Eén rol bleek leeg te zijn; daar zat alleen nog het schutpapier omheen, maar geen film. Met een 620-rol Verichrome bleek iets geks aan de hand: de enige foto die erop staat, is van een vrachthaven (Marseille?) waarin de Viking Drive ronddobbert. Dat schip werd gebouwd in 2000 – de film was dan wel oud, maar de foto niet. Ook het 127-rolletje viel tegen: drie saaie foto’s van een huis en een tuin, die ook recentelijk lijken te zijn geschoten. De eerste foto op de volgende rol Kodak Verichrome Pan – een groot onscherp hoofd – was vast een ongelukje. Maar daar is wel mooi op te zien hoe de drukinkt van het schutpapier heeft afgegeven op de film, wat bijdraagt aan het vintage-gevoel van de foto’s die volgen.

Daarna was het raak: drie foto’s, vermoedelijk gemaakt eind jaren ’50, begin jaren ’60 van een meisje op het terras en de trappen van een riant vakantiehuis. Op één ervan staat ook een jongeman, waarschijnlijk de fotograaf van de andere foto’s, die nu wellicht de zelfontspanner gebruikte. Vooral de eerste foto is prachtig, waar de jongedame, parmantig poserend op een balustrade, breed lachend op staat. Bij de derde foto was ze er zo te zien wel klaar mee. Haar vriend kennelijk ook, want de rest van de rol bleef blanco.

De volgende rol, die met Spaanse opdruk en verder nada, leverde een nog mooier resultaat op: ook weer zorgvuldig geposeerde kiekjes, ditmaal van een gezinnetje: pa met pet, ma in polkadotjurkje en twee kleine kinderen in identieke korte broekjes, geschoten bij opnieuw een vakantiehuis en in het bos. Op één van de foto’s is ook nog een donkerharig meisje te zien, vermoedelijk de fotografe van de andere foto’s. Een van de kinderen is op die foto níet te zien en drukt waarschijnlijk op het knopje. Met matig succes: het is de enige bewogen foto.

De nostalgische foto’s roepen allerlei vragen op: wie zijn die mensen, waar komen ze vandaan, wat deden ze daar en hoe zijn ze hun camera’s kwijtgeraakt? Het koppeltje en de ouders zijn er misschien niet meer, maar de kinderen moeten nu ergens in de zestig zijn. Wie weet vinden ze het fantastisch om hun foto’s een halve eeuw later voor het eerst te zien.

Daarom startte ik een zoektocht via Facebook. De oproep werd tientallen keren gedeeld door vrienden, kennissen en vreemden, maar mijn verzoekjes aan de Franse en Spaanse vrienden van Lomography bleven onbeantwoord en de oproep ging niet viraal de grens over. Wil jij meehelpen? Deel dan deze foto op Facebook of Twitter. Doe je het? Anders blijft de identiteit van de schattige kindertjes met hun strooien hoedjes voor altijd mysterieus.

written by sandergroen

1 comment

  1. sandergroen

    sandergroen

    Oproep: is er iemand die zelf kleur ontwikkelt en die laatste rol Agfa CNS zou willen doen? Dat kan uiteraard niet meer met de oorspronkelijke chemicaliën, maar wel in C-41 op kamertemperatuur. Kan en wil jij het proberen? Stuur me een berichtje!

    almost 2 years ago · report as spam

Read this article in another language

This is the original article written in: Nederlands. It is also available in: 中文(繁體版), 中文(繁體版), Deutsch & English.