Petzval_header_october_2014
Have an account? Login | New to Lomography? Register | Lab | Current Site:

Ben ik te oud voor lomografie?

Lees hier de gedachten van een ingenieur uit Tokyo die momenteel drieëndertig en nog wat jaren oud is. Hij schrijft over de relatie tussen leeftijd, lomografie en het besef dat je iets liever doet dan de baan die je twaalf uur per dag bezig houdt.

Ben ik te oud voor lomografie?

Een vraag die ik mijzelf al meerdere keren heb gesteld. Vooral door de leeftijden die ik op de profielpagina’s van Tumblr pagina’s gericht op fotografie tegenkwam.

Mensen uit derdewereldlanden worden geleerd dat het leven bestaat uit school – universiteit – werken – je familie helpen – nog meer werken – trouwen en nog harder werken. Hierdoor is er geen ruimte voor het ontdekken van eventuele passies en er is geen tijd en geld voor het uitoefenen van een hobby. Ik ben dan ook ingenieur geworden doordat er geen geld aan kunst te verdienen valt, tenzij je doorbreekt via bijvoorbeeld een talentenjacht op televisie. Op een dag word je wakker en ben je al dertig of veertig jaar oud en dan besef je dat je helemaal vergeten bent dat je ook nog goed bent in andere dingen dan werken – misschien wel dansen, zingen, schilderen of schrijven – en dat je hele leven is opgeslokt door de economie.

Je kunt mij een laatbloeier noemen. Ik heb de wereld van lomografie pas na negen jaar werken ontdekt. In al die jaren zat ik achter mijn bureau op kantoor mijn best te doen voor een hoger salaris en probeerde ik tot de laatste minuut mijn PowerPointpresentaties perfect te krijgen.

Ik weet nog goed dat ik vorig jaar voor de eerste keer de Lomography Gallery Store in Tokyo bezocht. Doordat ik niet wist wat ik moest kopen was ik een beetje nerveus. Door de tentoongestelde witte Diana Mini wist ik al snel de knoop door te hakken. Verlegen vroeg ik het winkelpersoneel mij te helpen met het laden van de film. Ondanks de taalbarrière werd ik heel vriendelijk geholpen en een vrouw liet mij zien hoe de camera werkte.

Het was een moment waarop mijn leven veranderde. Van de eerste foto die ik maakte, het eerste rolletje dat ik vulde, de mislukte foto’s die ik nam, de onbedoelde meervoudige belichtingen tot de nieuwe camera’s en films die volgden. De wereld zag er ineens heel anders uit. Ik begon dingen anders te bekijken. Ik tuur door de zoeker en bedenk me hoe een scène eruit ziet en hoe het resultaat met iedere camera die ik heb kan worden. Het gevoel dat ik krijg wanneer ik het geluid hoor wanneer er een foto gemaakt wordt, het geduld dat je moet hebben als je foto’s ontwikkeld worden en de tevredenheid maar soms ook teleurstelling wanneer je de resultaten in handen hebt. Dit allemaal deed mij beseffen dat ik niet gelukkig kon worden van enkel mijn werk en het gaf een antwoord op het onrustige gevoel dat ik al een tijdje had.

Dus, ben ik te oud voor lomografie?

Zelf vind ik dat de kunst van analoge fotografie in het algemeen geen leeftijdsgrenzen kent. Het is één van die dingen van die wereld die voor iedereen toegankelijk is.

Ben je zelf een tiener die net zijn eerste analoge camera heeft aangeschaft? Dan ben je een geluksvogel. Het betekent dat je nog een heel leven vol lomografie voor je hebt. Leer het te koesteren en geniet ervan, maar wees ook bescheiden. Ben je net als ik een laatbloeier? Maak je geen zorgen gezien je net zo lang als jij wilt van analoge fotografie kunt blijven genieten. Deel je passie met je kinderen, broers, zussen, neven en nichten. Misschien vinden ze fotografie wel helemaal niet interessant, maar misschien maak je wel iets in ze los: het idee dat leven meer is dan alleen maar werken.

Graag deel ik een paar van mijn 35mm resultaten:

Je kunt op mijn blog nog meer foto’s vinden.

written by orchid and translated by marissa

No comments yet, be the first

Read this article in another language

The original version of this article is written in: English. It is also available in: Spanish, 한국어, 中文(繁體版) & Deutsch.